عاشقانه دل کوچولوی او

یه وقتا باید غصه ای رو از رو دلی برداریم و یا نگاهی رو سرو سامون بدیم یا رو لبای خشک پنجره یه لبخند بکاریم ویا سنگ صبور بشیم واسه یه بغض کهنه....!

یه وقتا باید دلمون رو بدیم به دریا ، دستامونو بذاریم تو دست آسمون و نگاهمون رو بسپریم به نجابت سبز بارون...!

اگر شد سرمونو بزاریم تو آغوش ستاره های مهربون ...

خلاصه گاهی وقتا باید خاک باشیم زیر پای همه عاشقای با خدا ، اون وقته که آسمون هم مال ماست.

 

 

هر اتفاقی که برای ما می افتد به نوبه خود یک رحمت است .

زیرا خداوند همه عشق است . او همه عقل است.

او مهربان تر از آن است که تنبه کند و عاقل تر از ان است که اشتباه کند .

او به خاطر خود ماست که از ما مواظبت می کند.

هیچ چیزی بی اشاره او اتفاق نمی افتد .

پس بیا تا هر جا که خدا ما را می برد برویم و هر جا ما را نگاه می دارد بمانیم....!

خانه ی دل من

 

من دلم ميخواهد خانه اي داشته باشم

پر دوست

 كنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام

گل بگو گل بشنو

 هر كسي ميخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن شستشوي دلهاست

شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي ميكوبم و به يادش با قلم سبز بهار مينويسم اي دوست خانه دوستي ما اينجاست

تا كه سهراب نپرسد

ديگر خانه دوست كجاست!!!

كوهنوردي مي خواست بلندترين قله را فتح كند .بالاخره بعد از سالها آماده سازي خود، ماجراجويي اش را آغاز كرد. اما از آنجايي كه آوازه ي فتح قله را فقط براي خود مي خواست تصميم گرفت به تنهايي از قله بالا برود.

او شروع به بالا رفتن از قله كرد ،اما دير وقت بود و به جاي چادر زدن همچنان به بالا رفتن ادامه داد، تا اينكه هوا تاريك تاريك شد.

سياهي شب بر كوهها سايه افكنده بود وكوهنورد قادر به ديدن چيزي نبود . همه جا تاريك بود .ماه و ستاره ها پشت ابر گم شده بودند و او هيچ چيز نمي ديد .

در حال بالا رفتن بود ،فقط چند قدمي با قله فاصله داشت كه پايش لغزيد و با شتاب تندي به پايين پرتاب شد .در حال سقوط فقط نقطه هاي سياهي مي ديد و به طرز وحشتناكي حس مي كرد جاذبه ي زمين او را در خود فرو مي برد . همچنان در حال سقوط بود ... و در آن لحظات پر از وحشت تمامي وقايع خوب وبد زندگي به ذهن او هجوم مي آورند.

ناگهان درست در لحظه اي كه مرگ خود را نزديك مي ديد حس كرد طنابي كه به دور كمرش بسته شده ، او را به شدت مي كشد

ميان آسمان و زمين معلق بود ... فقط طناب بود كه او را نگه داشته بود و در آن سكوت هيچ راه ديگري نداشت جز اينكه فرياد بزند : خدايا كمكم كن ...

ناگهان صدايي از دل آسمان پاسخ داد از من چه مي خواهي ؟
- خدايا نجاتم بده

- آيا يقين داري كه مي توانم تو را نجات دهم ؟
- بله باور دارم كه مي تواني

- پس طنابي را که به كمرت بسته شده قطع كن ...
لحظه اي در سكوت سپري شد و كوهنورد تصميم گرفت با تمام توان اش طناب را بچسبد .

فرداي آن روز گروه نجات گزارش دادند كه جسد يخ زده كوهنوردي پيدا شده ... در حالي كه از طنابي آويزان بوده و دستهايش طناب را محكم چسبيده بودند ، فقط چند قدم بالاتر از سطح زمين ...

ما بارها  در شرايطي قرار مي گيريم که بايد رها کنيم تا خدا ما را نجات دهد . شايد رها کردن يکي از سخت ترين آزمونهاي زندگي باشد  ... ايمان به اينکه زندگي هرگز به ما اجازه ي سقوط و پسرفت نمي دهد اگر به آن اعتماد کنيم .........گاهي به نظر مي رسد در حال از دست دادن چيزي با ارزش هستيم و محکم به آن مي چسبيم و ميارزه مي کنيم در حالي که همه ي نشانه ها حاکي از آن است که بايد رها کنيم ......با رها کردن و بريدن طناب به نيرويي برتر فرصت مي دهيم تا به ما کمک کند و يا  چيزي بهتر به

 

 ما بدهد ....زندگي همواره ما را رو به جلو و بهتر شدن و رشد کردن ميراند و هرگز فرزندانش را نا اميد و درمانده نخواهد کرد  رنجي که ما مي کشيم نتيجه ي رها نکردن و عدم اعتماد و ايمان ما به زندگي و خداست ......اگر هداياي زندگي را نپذيريم رنج خواهيم کشيد

 

سلام

سلام به دوستان به من کمک کنید تا یک وبلاگی زیبا داشته باشم

این وبلاگ تقدیم به خدایی که مرا در  جاده رهایی از خود راه داده و حس دیگری به من داد تا بتونم چشم دلم رو باز نگه دارم

For you