عاشقانه های دل من(خدا و آرامش با او )

یه وقتا باید غصه ای رو از رو دلی برداریم و یا نگاهی رو سرو سامون بدیم یا رو لبای خشک پنجره یه لبخند بکاریم ویا سنگ صبور بشیم واسه یه بغض کهنه....!

یه وقتا باید دلمون رو بدیم به دریا ، دستامونو بذاریم تو دست آسمون و نگاهمون رو بسپریم به نجابت سبز بارون...!

اگر شد سرمونو بزاریم تو آغوش ستاره های مهربون ...

خلاصه گاهی وقتا باید خاک باشیم زیر پای همه عاشقای با خدا ، اون وقته که آسمون هم مال ماست.

هر اتفاقی که برای ما می افتد به نوبه خود یک رحمت است .

زیرا خداوند همه عشق است . او همه عقل است.

او مهربان تر از آن است که تنبه کند و عاقل تر از ان است که اشتباه کند .

او به خاطر خود ماست که از ما مواظبت می کند.

هیچ چیزی بی اشاره او اتفاق نمی افتد .

پس بیا تا هر جا که خدا ما را می برد برویم و هر جا ما را نگاه می دارد بمانیم....!