آخرین نیایش امام(ع) دریایی از عرفان و معرفت و عشق و دلدادگی به معبود است:

 

«ای خدایی که مقامت بس بلند، غضبت شدید و نیرویت      بالا تر از هر نیرو می باشد ، تو که ازمخلوقات خویش   مستغنی هستی و در کبریا و عظمت فراگیر، به آنچه  بخواهی توانا ، رحمتت به بندگانت نزدیک، وعده ات  صادق ، نعمتت شامل و امتحانت زیباست، به بندگانت       که تو را بخوانند نزدیک وبرآنچه آفریده ای احاطه داری      و هرکس را که از درتوبه آید پذیرایی، آنچه راکه اراده    کنی توانایی،آنچه را که بخواهی  درک توانی کرد، کسی      را که شکرگزار تو باشد، شکر گذاری و یاد کننده ات را یاد آوری.

من در حال نیاز تو را خوانم و در حال فقربه سوی تو روی آرم، ترسان به پیشگاهت فزع می کنم ، غمگین در برابرت می گریم ، از تو مدد می طلبم که ناتوانم، خود را به تو وامی گذارم که بسنده ای.

خدایا در میان ما و قوم ما داوری کن که آنان از راه مکر و حیله وارد شدند و دست از یاری ما برداشتند و ما را که از فرزندان پیامبر (ص) و حبیب تو محمد (ص) هستیم به قتل رسانیدند! پیامبر ی که به رسالت خویش انتخاب نموده و امین وحی قرار داده ای، ای خدا ، ای مهربانترین ! در حوادث بر ما گشایش و در پیش آمدها بر ما خلاصی عنایت کن. »